می خور که هر که آخر کار جهان بدید ...

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت		آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت
افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع		شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است		خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت
می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست		از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم		دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت		کتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان		زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت
می خور که هر که آخر کار جهان بدید		از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند		کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد		حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

کس را وقوف نیست که انجام کار چیست

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست

هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار

کس را وقوف نیست که انجام کار چیست

پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

معنی آب زندگی و روضه ارم

جز طرف جویبار و می خوشگوار چیست

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله‌اند

ما دل به عشوه که دهیم اختیار چیست

راز درون پرده چه داند فلک خموش

ای مدعی نزاع تو با پرده دار چیست

سهو و خطای بنده گرش اعتبار نیست

معنی عفو و رحمت آمرزگار چیست

زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خواست

تا در میانه خواسته کردگار چیست